We gingen op reis!

Iedereen kijkt jaarlijks uit naar die vakantie. Even weg om uit de sleur te kunnen breken. Waar de meeste families, zonder extra zorgen, niet bij stil staan, is hoe op reis of op vakantie gaan veel meer met zich meebrengt als je minder mobiel bent. We zijn voorlopig al ieder jaar toch ergens naartoe geweest. En het is wel zoeken en soms wat inboeten. Maar toch het gevoel dat je even weg bent en dat je de kinderen kostbare herinneringen kunt geven, dat is nog steeds het belangrijkste. Q-time mits enkele aanpassingen of opofferingen. En een grote auto.

De allereerste keer dat we op reis vertrokken, met de rolstoel mee, waren we voorzichtig. Félien was ook nog zeer jong, ik denk 3 jaar. Enkele dagen naar Limburg, 3 nachten om precies te zijn. En door haar jonge leeftijd was het voor ons nog geen moeite om haar geregeld te dragen wanneer het nodig was. Op die manier kwamen we geleidelijk in aanraking met de obstakels die je kan ondervinden als je uit huis bent. Allereerst, de slaapplek. Die moet aangepast zijn. Maar dit wil niet altijd zeggen dat je je uitsluitend moet vastpinnen op accommodaties die aangeven rolstoeltoegankelijk te zijn. Soms staat dit er niet op en kan het toch nog voldoen. Het is ook afhankelijk van hoe mobiel je bent natuurlijk. De slaapkamer en badkamer moeten voor ons wel beneden gelegen zijn, en we informeren ons ook of er geen trappen zijn om tot aan de verblijfplek te geraken. Hoe groter de badkamer, hoe gemakkelijker natuurlijk. Maar tot op vandaag kunnen we wel nog onze plan trekken met een mini-badkamertje. Eerlijk is eerlijk, het is wat sukkelen soms. Maar het geeft ons wel meer keuzemogelijkheden. Ten tweede is het ook moeilijk inschatten waar je met een rolstoel gemakkelijk iets kan gaan eten op restaurant. Thuis ken je na verloop van tijd wel de goeie plekjes. Maar op reis in een andere omgeving, is prospectie geen optie. In sommige restaurants zit je als sardienen in een blik. En hoe meer toeristisch de plek, hoe kleiner de restaurants. Om daar dan nog te gaan manoeuvreren met een ijzeren, brede rolstoel dat graag overal aan hapert, doen we liever niet. Meeste mensen hebben wel begrip en gaan wat aan de kant of maken de weg vrij. Maar soms blijf je steken, of zien de mensen je niet eens tot je hen er op moet aanspreken. ‘Pardon, excuseer, sorry, dankjewel,…’ woordenschat die je best ook eens vanbuiten leert in de talen van het land waar je naartoe gaat. En als je dan je plaatsje bemachtigd hebt, hoop je dat de toiletten zich niet, zoals bijna overal, in de kelder of op een andere verdieping, zonder lift, bevinden.

Love Limburg

Sommige landen en streken zijn beter voorzien voor rolstoelgebruikers dan andere. En dan kom je in mindere mate deze problemen tegen. Anderzijds is het in sommige gebieden dan eerder van: ‘je bent welkom, maar zoek het zelf even uit hoe je het gaat doen.’ Historische steden zijn vaak met veel trappen en hobbelige paden. Ook plannen we beter geen mooie wandeltochten, grotbezoeken, boottochten, kasteelbezoeken, etc… zonder eerst even te checken hoe rolstoelvriendelijk het er wel is. En we hebben soms ook mooie plekken moeten laten aan ons voorbijgaan doordat we van te voren al wisten dat het meer stress zou geven dan deugd.

2022, Italië (Gardameer)

In 2022 zijn we voor het eerst echt naar het buitenland gegaan met ons 3. Een week op een camping aan het gardameer in Italië. We hadden een vakantiehuisje geboekt speciaal aangepast voor mindervaliden. Geen trappen of treden, een parkeerplek dichtbij en een aangepaste badkamer. We keken er erg naar uit, en waren vol verwachtingen. Het was op zich al een hele uitdaging om de rolstoel, kaye-walker, en alle valiezen mee te krijgen in onze auto, maar het was gelukt. Toen we aankwamen bij het huisje, was ik toch licht teleurgesteld. Ja, alles was zoals gezegd. Er waren geen trappen of treden. De badkamer had inderdaad een handgreep bij het toilet en er was een douchestoel. Maar in plaats van een apart toilet en een douchekabine met douchestoel, bestond de badkamer uit een wastafel aan de ene kant, een toilet aan de andere kant, een douchestoel tussenin en een douchekop erboven. Er was geen scheiding tussen de wastafel, douche en toilet. Wanneer we ons met andere woorden wilden douchen, werd alles nat (inclusief het toiletpapier als we dit vergaten buiten te zetten). En de parkeerplek? Ja klopt, er was dichtbij een parkeerplek. Voornamelijk omdat het huisje zich naast de hoofdparking bevond. Tegelijk was dit ook verder uit het centrum van het park waar de restaurants, het zwembad en de accommodatie zich bevond. De tocht naar het grote buitenzwembad was binnendoor wel doenbaar. Door de grote drukte aan het zwembad was het dan weer moeilijker om ons een weg te banen met de rolstoel. Daardoor hebben we haar het meest gedragen naar het zwembad. De pijnscheuten in de nek komen spontaan weer boven als ik daar aan terugdenk. Nu zou dit helaas ook helemaal niet meer mogelijk zijn. Toen was ze 4 jaar, ondertussen 7 en qua gewicht al weer een groot verschil. Ook zijn Kenneth en ik nu 35 en 32 maar hebben we elk een rug van 45 en 42 jaar.

De uitstappen in Italië waren wel van deugddoende kwaliteit. In Verona, Sirmione en in Garda werden we er heel hartelijk onthaald door de lokale bevolking. Van zodra ze de rolstoel zagen, hadden we meteen een voorrangsplaatsje en werden we goed verzorgd. Wanneer we toch aan een trap kwamen, werden we spontaan geassisteerd door omstaanders om haar naar boven of beneden te helpen. In Venetië hebben we op dat vlak wel iets meer gesukkeld. Daar kom je om de 5 meter een brug met treden tegen om over het water te gaan. Als ik me goed herinner waren er slechts 2 bruggen in de volledige stad die wel met de rolstoel toegankelijk waren. Maar toch wel een geslaagde uitstap en bij uitbreiding een geslaagde vakantie. Zouden we opnieuw doen, misschien wel niet meer met een aangepast huisje.

2024, Frankrijk (Dordogne-streek)

Vorig jaar, 2024 zijn we een weekje naar het zuiden van Frankrijk vertrokken. Naar de streek van Lot en Dordogne. Ditmaal met onze Wout mee die toen 1 jaar was. En met de aangekochte dakkoffer. Want de buggy, kinderbedje, matras en alle babyspullen moesten natuurlijk ook nog mee. Dus de auto alleen was sowieso te klein. We gingen richting een klein vakantieparkje bestaande uit een 35-tal huisjes. Ons huis was deze keer niet specifiek aangepast voor rolstoelgebruikers. Maar we hadden wel ons huiswerk gedaan. Het was een bungalow-woning en zonder opstapjes of treden in en rond de woning. We hadden er zelfs een privé-zwembadje bij. De badkamer was voldoende groot met een inloopdouche. Een plastieken tuinstoel kon dienen als douchezitje. Toevallig ging een dichte familielid ook naar dezelfde streek de week voordien. We kregen dus ook veel tips over mooie bezienswaardigheden in de buurt. Het goedbedoelde advies en de sfeervolle foto’s die we doorgestuurd kregen zagen er fantastisch mooi uit. En niet alleen van hen, maar elke zomer zie ik mooie kiekjes van gezinnen passeren met leuke gezinsactiviteiten. En helaas is dit voor ons ook even een confrontatie met de waarheid dat wij niet zo’n vakantie zullen hebben. De mooie foto’s van verzichten van tijdens een bergwandeling, samen fietsen langs het strand, of van een bezoek aan een middeleeuws kasteel. En jammer genoeg waren ze in de middeleeuwen niet echt bezig met het maken van rolstoelvriendelijke toegangen en het installeren van liften. Dat vermoeden hadden we van te voren al dus hebben we onze uitstappen daar ook wat naar geschikt. En begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen het zo hard om een deugddoende vakantie. Daar hebben we allemaal recht op. Uiteindelijk zijn we vaker in het vakantiepark gebleven. We deden wel enkele leuke, mooie uitstappen naar Rocamadour en Sarlat. En dat we moeilijker een geschikte plek om iets te eten gingen vinden, en soms eens een trap moesten trotseren, hebben we dan ook erbij genomen. Maar dagelijks zo’n uitstap was ons te vermoeiend. In het vakantiepark hebben we ook een leuke tijd beleefd. We waren heel vriendelijk ontvangen door de uitbaatster. Ze was zelf van West-Vlaanderen en was zelf ook zorgouder. We hebben veel met elkaar gepraat. Zelfs tot op een punt dat er plannen waren om zelf en vakantiehuisje op te kopen en volledig rolstoelvriendelijk te laten maken zodat dit verhuurd kan worden aan andere gezinnen. Het gaf ons hoop en energie te weten dat er weer een plekje zou zijn waar gezinnen zoals de onze naartoe zouden kunnen voor een fijne vakantie in het zuiden van Frankrijk. Helaas was er daarvoor iets essentieels dat ontbrak. Onze bankrekening wilde niet mee in onze fantasie. Al was het fijn om even te dromen.