Tulpen en windmolens

Ik ben deze blog begonnen in eerste instantie als uitlaatklep. Om mensen te doen begrijpen waarom een zorgouder soms niet reageert op een berichtje, of dat ze je verjaardag vergeten. En voor mijn dichte familie en vrienden, waarom ik soms spontaan de tranen in mijn ogen krijg zonder aanleiding, of wanneer ik kort of bot reageer. Er staat veel druk op de ketel en soms ontsnapt er eens wat hete lucht. En de vorige blogs waren niet altijd positief en lag er wat nadruk op de moeilijkere zaken.

Maar er zit ook een mooie kant aan ons verhaal. Een kant die ons hart verwarmt en momenten waar me met veel liefde aan terugdenken.

De inzet van onze school bijvoorbeeld en de bereidwilligheid van hen om extra inspanningen te leveren voor onze dochter om haar zo veel mogelijk te laten meedoen met de klasgenoten. Sommigen zeggen, dat is toch normaal? Maar het is niet omdat het vanzelfsprekend zou moeten zijn, dat het dat is. Voor hen is het ook een extra die erbij komt. En bij hen heb ik nooit het gevoel dat ik er moet ‘achter zitten’.

Toen Félien nog niet zo lang gestart was met school, voelden we ook de warmte van Merkem. Wanneer we haar te voet naar school brachten, werd Félien door bijna alle kindjes begroet met een glimlach en een zwaai. Bij evenementen in de gemeente kwamen ook enkele volwassenen Félien begroeten. Ze was precies de ster van Merkem. En in de winkel gebeurde het al eens dat iemand me aansprak om te vragen hoe het met Félien ging, terwijl ik de persoon nog nooit had gezien. Het kwam soms wat onwennig over in het begin wanneer een wildvreemde je vraagt naar je dochter, of als een wildvreemde je dochter een knuffel geeft en dan weer vertrekt. Maar het was wel een teken dat Merkem een hechte gemeente was. Na een tijdje begon ik zelf ook de mensen te kennen in de buurt en sloeg ik af en toe een babbeltje aan de schoolpoort. Eén van de ouders van een klasgenoot van Félien vertelde me toen ook hoe dankbaar ze was dat Félien in de klas zat van haar kind. De kinderen in haar klas zijn Félien zo gewoon, hebben er geen probleem mee om voor haar eens iets op te rapen, te halen of om haar rolwagen te duwen. Ze vechten er soms zelfs voor om het te mogen doen. Ze leren hierdoor verdraagzaamheid. En wanneer ze ergens anders een kind met een beperking zien, vinden ze dit ook normaal. Ze staren niet na of stellen geen ongepaste vragen. Dat is iets dat ze door Félien hebben geleerd. Dit maakte me zo gelukkig om te horen.

En woorden werden omgezet naar beelden in juni 2023. Het einde van de schooljaar naderde en Félien zat in de eerste kleuterklas. Het was al enkele dagen drukkend warm geweest en er was een flinke onweersbui ontstaan boven Merkem net na de middag. De kinderen hadden nog maar zelden een onweer meegemaakt en gingen allemaal aan het raam staan. Félien had nog moeite met het rechtstaan. Het vroeg heel veel energie van haar. Juf Sophie (a.k.a. liefste juf ooit!) zag het gebeuren, maar nog voor ze zelf iets kon doen, zag ze ook hoe de 2 sterkere jongens van de klas naast Félien gingen staan en elk een arm om haar sloegen. Félien had daardoor genoeg ondersteuning om ook mee te kunnen kijken. En godzijdank heeft juf Sophie hier nog een foto van kunnen nemen. Want hoe mooi kan inclusie zijn.

We hebben nog gevoeld hoe warm onze entourage en onze gemeente kan zijn. Daar kom ik later nog eens op terug. Dat verhaal verdient z’n eigen blog.

Félien is een girly girl. Roze pony's, eenhoorns en prinsessen zijn haar ding. En ook zingen en dansen. Vele meisjes van haar klas gingen dan ook op dansles. Félien wilde dit natuurlijk ook doen. De vraag van haar naar ons was onschuldig, zich van geen kwaad bewust. Ze wilde gewoon ook op dansles zoals de andere meisjes. Wat was daar zo raar aan? Maar bij ons kwam die vraag uiteraard wel al goed binnen met de nodige bezorgdheid. Is dit een goed idee? Zou ze niet teveel geconfronteerd worden met het feit dat dansen voor haar niet hetzelfde zal zijn als bij de meisjes van haar klas? Zal er een dansschool zijn die dit zal toelaten? Want zo’n rolstoel tussen al die rondlopende kleuters kan de dansles wel pittiger maken of zelfs verstoren. We gingen eens ten rade bij vrienden en familie. Sommigen blokkeerden bij die vraag en gaven weinig antwoord, sommigen verwezen ons naar de G-sporten die georganiseerd worden. Ik heb er toen niet verder onderzoek naar gedaan, maar in eerste instantie denk ik niet dat in de buurt van Merkem, er zoveel mogelijkheden zijn voor G-dans, en dit aan de leeftijd van 4 jaar. Opeens kreeg Kenneth iets te zien over een dansschool in Ieper. Sinerjeys dancestudio. Daar werd heel duidelijk gesteld dat iedereen welkom is bij hen. Dus stuurden we hem een berichtje met onze vraag. Al snel kregen we antwoord dat Félien absoluut welkom is, en dat we gerust eens mochten komen meedansen. We waren toen midden mei, het seizoen zat er bijna op. Maar we gingen wel met het idee voor haar volgend schooljaar toch in te schrijven. En wat had ze het er leuk. Ze startte de oefenles in de rolstoel maar snel kroop ze zelf er uit om vrijer te kunnen bewegen. En al kon ze niet alles even goed meedoen, we zagen dat ze het er erg naar haar zin had. En uiteindelijk is dat toch waarvoor je het doet. We schreven haar dus graag in voor het volgende schooljaar.

Het schooljaar nadien ging ze iedere woensdagnamiddag naar de dansles. Het was een moeilijke puzzel tussen de kine-beurten door, maar het lukte. Een volledige les meedoen was wel wat te zwaar voor haar. Meestal konden we er ook niet op tijd geraken waardoor we altijd enkele minuten later inpikten. En uiteindelijk haakte ze toch ook 10 minuten voor het einde van de les af. Door de botox-behandeling heeft ze ook een deel lessen niet kunnen meedoen. De jaarlijkse dansshow heeft ze dan ook niet meegedaan. Dat zou voor haar te veel geweest zijn. Maar toch ben ik blij en trots dat ze een jaartje heeft meegedanst. Het was voor haar een uitdaging en om haar doorzettingsvermogen te zien in zulke zaken, dat maakt me trots. Ze is een pittig, koppig karakterke. Ze zal daar ook het verste mee geraken. Het leven is niet voor de ja-knikkers (sorry, maar het is zo), maar voor de aanpakkers. En zij pakt het leven aan zoals het komt en maakt er het beste van. En dat Marthe van K3 af en toe eens langskwam in de dansles, dat was een leuke kers op de taart.

Félien (in het midden voor Marthe) en de dansles

Ik sluit deze blog af met een gedicht van Emily Perl Kingsley. Ik lees het ook geregeld eens opnieuw wanneer het me weer wat moeilijk wordt. Want ik mag de tulpen en windmolens niet vergeten.   

Welcome to Holland van Emily Perl Kingsley (vertaald in het Nederlands)

Wanneer je een baby krijgt, is het alsof je een fantastische vakantie naar Italië plant.

Je koopt een stapel reisgidsen en maakt prachtige plannen.

Het Colosseum. De David van Michelangelo. De gondels in Venetië. Misschien leer je zelfs wat handige zinnen in het Italiaans.

Het is allemaal heel spannend.

Na maanden van verlangen is het eindelijk zover.

Je pakt je koffers en vertrekt.

Enkele uren later landt het vliegtuig.

De stewardess komt binnen en zegt: "Welkom in Nederland."

"Nederland?!?" zeg je. "Wat bedoel je met Nederland?? Ik had geboekt voor Italië!

Ik hoor in Italië te zijn. Mijn hele leven heb ik gedroomd van een reis naar Italië."

Maar er is iets veranderd in het vluchtplan.

Je bent geland in Nederland, en daar moet je blijven.

Het belangrijkste is dat je niet terecht bent gekomen in een vreselijke, vieze, afschuwelijke plek vol ellende, hongersnood en ziekte.

Het is gewoon een andere plek.

Dus je moet nieuwe reisgidsen kopen.

En je moet een hele nieuwe taal leren.

En je zult een hele nieuwe groep mensen ontmoeten die je anders nooit zou hebben leren kennen.

Het is gewoon een andere plek.

Het tempo ligt lager dan in Italië, het is minder glamoureus dan Italië.

Maar na een tijdje, als je op adem bent gekomen, kijk je om je heen…

en begin je te merken dat Nederland molens heeft… en Nederland heeft tulpen.

Nederland heeft zelfs Rembrandts.

Maar iedereen die je kent is druk bezig met reizen van en naar Italië…

en ze vertellen allemaal hoe geweldig het daar was.

En voor de rest van je leven zul je zeggen:

"Ja, daar had ik eigenlijk naartoe moeten gaan. Dat was mijn plan."

En die pijn zal nooit, nooit, nooit helemaal verdwijnen…

want het verlies van die droom is een heel, heel groot verlies.

Maar… als je je hele leven blijft treuren om het feit dat je niet naar Italië bent gegaan,

zul je misschien nooit vrij zijn om te genieten van de heel bijzondere, heel mooie dingen…

van Nederland.