Schoolstart

Vanaf januari 2021 mocht Félien normaal gesproken starten in de peuterklas. Door de achterstand in ontwikkeling was het ons snel duidelijk dat dit geen goed idee was. Er was nog geen schoolplicht en na samenspraak met de creche, kon Félien er wat langer blijven dan voorzien. We namen contact op met de basisschool Kouterkind in Merkem en gingen in overleg over een schoolstart. We hadden een klein hartje hiervoor. Zou de school open staan voor Félien? We wisten dat de extra zorgen niet te onderschatten zijn. Als ook de ontwikkelingsachterstand. Na onderzoek in het COS (centrum voor ontwikkelingsstoornissen) kwam uit dat Félien een achterstand had van ongeveer 1 a 1,5 jaar. Tot onze grote opluchting werden we warm onthaald door de school. En lieten ze duidelijk blijken dat ze zeker welkom was, ongeacht de extra zorgen. We beseffen dat we hierin veel geluk hebben gehad. Vele scholen staan hier veel minder voor open. Er is een cultuur in het onderwijs aanwezig waarbij er reeds met zo weinig mogelijk middelen zo veel mogelijk wordt bereikt. Vaak is er daarbij geen ruimte om nog extra energie te steken in de kwetsbaardere kinderen. Maar bij Kouterkind was hier niets van te merken. Er werd gekeken om GON-begeleiding aan te vragen via Dominic Savio ter ondersteuning van de juffen. En we zouden op geregelde tijdstippen ook met iedereen samenkomen voor een aangepast leertraject voor Félien uit te stippen. De zogenaamde MDO's (Multidiciplinair overleg). We hadden afgesproken dat Félien na de paasvakantie 2 dagen per week zou aansluiten in de peuterklas en dat we zouden bekijken hoe dit verloopt.

Zo gezegd zo gedaan, een trimister lang ging Félien op maandag en dinsdag naar school en op woensdag, donderdag en vrijdag naar de creche. Tegen het einde van juni kwamen we terug samen en beslisten we dat ze volledig met school kon starten, maar dat ze best nog een volledig jaar opnieuw de peuterklas zou doorlopen. Het leek ons ook de ideale oplossing. De sta-plank kreeg een vast plekje in de klas, zodat ze ook daar voldoende tijd in kon spenderen en er werd afgesproken dat ze tweemaal per dag daar in haar knutselwerkjes zou maken. Doordat ik even thuis zat was het in het begin geen probleem om Félien tijdig af te zetten en op te halen aan de schoolpoort. Vanaf september zou dit wel anders zijn doordat ik terug gestart was met werken 4/5e. We namen contact op met de verantwoordelijke van de buitenschoolse opvang (BKO). De BKO is een dienstverlening vanuit de gemeente. En staat dus ook los van de school. Ik wil dit toch even vermelden wat daar was het toch een heel ander verhaal.

Félien haar eerste schooldag

In het algemeen is er geen reservering nodig voor de BKO. Elk kind van de school is er welkom en kan er aankomen en vertrekken wanneer het wil. We kregen al snel te horen dat Félien niet zomaar zou toegelaten worden in de BKO, maar met voorwaarden. En dan voornamelijk ivm de tijdstippen. De duur van de opvang zou beperkt zijn. We spreken in het begin van niet meer dan 4u op weekbasis voor zowel voorschoolse als naschoolse opvang. Dit om de begeleiders geen al te hoge werkdruk te geven. Waar zit deze logica? Als er geen reservatieplicht is voor de andere ouders, en er nooit van te voren geweten is hoeveel kinderen er zullen komen, hoe kan je dan de werkdruk inschatten van de begeleiders? Dit is al een heel duidelijk en pijnlijk voorbeeld van hoe snel er toch gediscrimineerd wordt. Er is geen duidelijke parameter voor de werkdruk, maar van zodra er toch een mogelijkheid zou ontstaan om een kind te kunnen weigeren, maken ze er wel gebruik van.

We stonden voor blok. We konden in onze jobs er niet voor zorgen dat we elke dag aan die schoolpoort stonden om 16u. We waren beiden nog maar net gestart bij een nieuwe werkgever, deels ook door de situatie. En er voor zorgen dat ze driemaal per week naar de kine kon was al een uitdaging genoeg. Ik werd kwaad, gefrustreerd, dat de verantwoordelijke van de BKO met een simpele ja of nee zo’n invloed kon geven op ons leven, op ons gezin. Terwijl we al genoeg op ons bord hadden liggen. Nee, dit wilden we niet naast ons neerleggen. We gingen vechten voor onze dochter haar plekje in de opvang zoals elk ander kind. En begrijp me niet verkeerd. Ik begreep dat Félien met een extra rugzakje kwam. Maar als de school haar zo warm kan ontvangen, en inzien dat mits enkele aanpassingen dit wel werkt, waarom kan een opvang dit niet opbrengen? Gedragsmatig was Félien niet anders dan een ander kind. Het was vooral fysiek dat er meer begeleiding nodig was. Félien was niet zindelijk toen. Zoals meerdere kinderen van het peuterklasje. Maar voor haar bleek dat toch een probleem in de opvang? Pardon…? Hallo! Als een kind een been breekt en ook hulp nodig heeft om zich te verplaatsen, kan die dan ook niet meer naar de opvang komen? Bullshit.

Thuisopvang spelen is ook soms leuk :)

Een discussie kwam op gang. En in eerste instantie kregen we al een toegeving. Félien kon tijdens de schoolweek naar de opvang komen. Enkel op woensdag moet ze voor 14u opgehaald worden. Want dan begint de activiteit voor alle kindjes. Nog steeds een bullshit-regel. But we took it. Het was haalbaar met onze uurroosters en onder het motto ‘choose your battles’ lieten we het passeren. Tot op een punt dat het uurrooster wijzigde en we ook op woensdag niet meer in de mogelijkheid waren om haar tijdig op te halen. We hebben ons verweer voorbereid. We gingen in gesprek met de begeleiders zelf en stelden de vraag of het voor hen een probleem zou zijn mocht Félien komen. En we vonden amper weerstand van hen. Na enige argumentatie en doordat we aanhaalden dat we in gesprek zijn geweest met de begeleders, werd uiteindelijk ook toegegeven aan de woensdagnamiddag. Een veldslag gewonnen. Al is het niet eerlijk dat dit een strijd moest worden. En een volledige overwinning was dit nog niet. Tijdens schoolvrije dagen en in de schoolvakanties bleef het antwoord nog steeds neen. Toch gek hoe een gemeentelijke dienst zich zo kan opstellen.

De zoektocht ging dus verder. En na enkele contacten te leggen hadden we een oplossing gevonden bij een inclusieve BKO in Diksmuide. Daar hadden we een bevoorrechte plek voor de schoolvakanties. En de schoolvrije dagen in het jaar konden we dan invullen met verlof of bij de grootouders. Oef, dat euvel is van de baan. Eindelijk. We kunnen weer verder. Al heeft het men naïviteit over dat de maatschappij tegenwoordig wel open-minded was ten opzichte van iedereen wel weggewerkt.