RECAP 2025

Het jaar 2025 komt op een eind. En graag blik ik even terug, zoals zo velen dat wel eens doen. Het was een bewogen jaar, again. Ik zou willen zeggen dat we het gewoon worden. Maar de hoogtes en laagtes blijven toch intensief. En dit jaar waren er ook weer enkele mooie hoogtes, en enkele vervelende laagtes. Als je me vraagt om 2025 in één woord te omschrijven dan zeg ik ‘vermoeiend’. Er werd energie van ons gevraagd en er werd energie gegeven. Maar laat ons nog even beginnen van het begin.

2025 begon voor mij middenin m’n avondopleiding. En ook net wanneer ik enkele weken zelfstandig gestart was in mijn functie als klantenadviseur. De maanden voordien had ik nog begeleiding. Maar toen was het voor echt. Het begin van dit jaar waren we dus al volle gas aan het gaan. Maar het duurde ook niet lang en ik kon even genieten van een korte citytrip met mijn mama. Het was nodig om er even enkele dagen uit te zijn. Eventjes alles achterwege laten en geen overdrukke agenda moeten volgen. Het was eventjes bijtanken. Ook Kenneth heeft enkele dagen het drukke stramien ontvlucht en is enkele dagen alleen naar Rome gegaan. Daar kijken we beide graag op terug. Het gaf ons weer extra zuurstof.

Halfweg maart begon er een periode waarbij Félien wat veranderde. Waar ze vroeger het lieve vrolijke uitbundige meisje was, begon het nu wat te keren. De grenzen van wat mag en niet mag, begon ze meer en meer uit te testen. Dit zowel op school als thuis. Er begonnen meer en meer momenten te komen waarbij ze boos werd als het niet meer ging, of als het niet liep zoals ze voor ogen had. Misschien had ze gewoon nood aan de paasvakantie, dachten we. En na de paasvakantie was het weer even beter, al draaide dit redelijk vlug weer naarmate het einde van het jaar naderde. We gingen op zoek van waar dit kwam. We startten gesprekken met een eerstelijnspsycholoog. Er werden verschillende pistes bekeken. Autisme, andere gedragsstoornissen of een achterstand in haar sociaal emotioneele ontwikkeling. Ondertussen brak de zomer stillaan aan. En zoals je al kon lezen in vorige blogs, werd het voor mij en Kenneth weer even wat donkerder. De combinatie van studeren, plannen van alle nodige afspraken en therapieën in combinatie met Félien dat lastig gedrag stelt, zuigt je leeg als stofzuiger. Dat alles, samen met de batterij die al constant op reserve stond, zorgde voor zowel bij Kenneth als bij mij voor kortsluiting.

Dus even een laagte gehad deze zomer. Waarbij we eerst een achterstand hebbben moeten wegwerken van zaken die we altijd naar achteren hadden geschoven, en waarbij we onzelf echt even rust moesten gunnen. De berg die op ons bord lag meer te verspreiden over de verschillende dagen. Zoeken naar een ritme waarbij het draaglijker is. En tot op vandaag zijn we nog steeds aan het zoeken. Proberen we meer dingen uit handen te geven of sneller hulp te aanvaarden wanneer het wordt aangeboden. En vooral ook herkennen wanneer we terug te veel moeten dragen en hoe we ermee moeten omgaan.

Halfweg deze zomer ben ik dan ook begonnen met deze blog. Ons verhaal uitschrijven. Ik wis niet of iemand er een boodschap aan zou hebben. Maar dat ik alles eens kon uitleggen aan diegene die willen weten, dat was voor mij ergens een uitlaatklep. The word is out. Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat er zoveel mensen de blogs effectief zouden lezen. En wat ik zeker niet verwacht had, is dat het in ons dagelijks leven ook wel een verschil heeft gemaakt. Er komen van meer kanten al eens de vraag hoe het met ons gaat. Niet met Félien, maar met Kenneth en ik. En we merken dat er meer spontaan eens iemand de hand naar ons toereikt. Die vragen of ze ons kunnen ontlasten. Het raakt me diep dat zoveel mensen ons willen helpen, zonder iets terug te verwachten. Want jammer genoeg hebben we niet altijd de ruimte om terug te geven wat we krijgen. Maar het wordt ook niet verwacht, en dat, vind ik, is goud waard in onze maatschappij. Een maatschappij waarin meer en meer het ieder voor zich wordt, zijn er nog steeds prachtige mensen die iets kunnen doen voor een ander, zonder dat ze er iets voor terug willen. Dat mogen we niet verliezen.

Dus ondanks dat we nog wel zoekende zijn naar een haalbaar evenwicht, kan ik de start van de blog toch rekenen als een mooi moment van dit jaar. En ik dank jullie allen daarvoor.

Het volgende is de start van het nieuwe schooljaar. Félien gaat naar het eerste leerjaar. Ze begon met lezen, schrijven, rekenen, etc… Ze stond deze zomer te popelen om er aan te beginnen en heeft daarin ook een goede start gemaakt. De start van het lager zorgde ook voor een tempering van de emotionele pieken die ze voordien had, of tenminste voor even. Want zoals voordien uitvoerig ook besproken is geweest hadden we ook de spierverlenging. En deze was intensief, zoals ook reeds beschreven is in vorige blogs. Maar het resultaat is prachtig. Hoe moeilijk het ook was, het geeft ons hoop naar de toekomst toe. En hoop geeft energie om door te gaan. De hoop dat ze nog veel kan bijleren. Dat ze misschien binnenshuis geen rolstoel of kaye-walker nodig zou hebben later. Dat haar latere leven toch minder beperkingen zal hebben dan we gedacht hadden. Zoals op de arbeidsmarkt, of in het zelfstandig gaan studeren of wonen. Het blijft nog steeds bij hopen. Er zijn geen garanties dat dit blijft verbeteren, of dat er geen achteruitgang kan zijn. Maar toch is er de hoop.

Na de behandeling was er wel een weerbots op emotioneel vlak bij Fé’tje. Ze werd terug snel boos, zocht nog meer de grenzen op, en kwam in opstand tegen ons, in school, in de opvang, etc… Zowel Kenneth en ik wisten soms niet meer wat te doen om haar gedacht te doen draaien. Ook in school en de begeleiders botsen tegen een muur. En om je een idee te geven over wat ik spreek, hierbij een voorbeeld. Ik had te horen gekregen dat Félien niet gehoorzaam was geweest in de opvang. Dus had ik haar gezegd dat ze ‘s avonds niet mocht kijken op de Ipad. Ze was er niet mee akkoord, maar toch gaf ik haar de mogelijkheid om te kleuren en legde haar stiften bij haar op tafel. Ze begon één voor één de doppen van de stiften te halen en ze uit de doos te leggen, zonder iets te kleuren. Ik zei haar om de dop terug op de stiften te doen, ze terug in de doos te steken en telkens maar één stift per keer uit te halen. Ze negeerde mij en bleef de stiften uithalen. Na een tweede waarschuwing zonder effect stond ik recht en zei ik dat ik de stiften terug ging opruimen. Ze nam daarbij nog even alle overige stiften uit de doos en strooide ze rond op tafel. Ik nam ze allemaal en stak de stiften weg. Ondertussen was Félien haar kleurplaten beginnen te scheuren, ze maakte er een bal van en gooide die mijn richting uit. Duidelijk omdat ze boos was op mij. Ik maakte me daarbij ook reeds kwaad en waarschuwde haar dat ik dit niet wil zien. Terwijl ik de proppen aan het oprapen was, die rond haar stoel waren gevallen, begon ze op mijn hoofd te slaan. Uiteindelijk heb ik haar toen naar haar kamer gebracht om te laten afkoelen. Maar dit is een voorbeeld van hoe ze dagelijks kan reageren wanneer ze boos wordt of haar zin niet krijgt. Ook wil ze constant de aandacht van één van ons twee. Er moet telkens iemand bij haar zitten wanneer ze kleurt, speelt of ergens naartoe kijkt op TV of Ipad. En dit kunnen we niet volhouden. Een antwoord of een oplossing komt natuurlijk niet op één, twee, drie. Vanwaar komt deze schreeuw om aandacht, en wat is de beste oplossing voor iedereen? Dat zijn we nu nog aan het zoeken. Het blijft wegen en zowel Kenneth als ik zien dat er wel degelijk iets zal moeten veranderen in de toekomst. Ook op school zien we dat het niet zo goed meer loopt als in het begin. En is voornamelijk dat ze niet bij de les blijft. Als ze zich inzet, kan ze de oefeningen die we geven. Maar als ze niet wil, dan doet ze gewoon niet mee. We zijn onlangs gestart met medicatie in de hoop dat dit toch de pieken kan doen afzwakken. En we hopen dat dit kan voorkomen dat we andere oplossingen zullen moeten zoeken. Want de opties zijn niet eindeloos en het laatste dat wij willen is haar veranderen van school om op internaat te moeten.

2025 was dus voornamelijk vermoeiend. Laat ons hopen dat 2026 ons rust kan geven en de oplossingen kan bieden die we zoeken. We wensen jullie allen het beste in het komende jaar. Mijn wens en voornemen voor 2026 is dat deze blog iets kan in gang zetten. Dat het onzichtbare wordt gezien. Dat we beseffen dat we allen een verschil kunnen maken voor een ander. Al is het maar om eens te vragen hoe het gaat. Dat we niet de andere kant uitkijken als je ziet dat iemand het moeilijk heeft. Want ik geloof, doe je goed, krijg je goed terug.

Maar nu eerst, krokketjes!!