Kangoeroe

In de ondersteuning van Félien, zijn heel veel mensen betrokken. We hebben thuisbegeleiding van Emmeline waar ik met onze struggles als gezin bij terecht kan. Onze vaste kinesist Nele die meer doet dan enkel therapie geven. De begeleiding op school door Davinia, of zoals Félien haar ‘mijn Vinia’ noemt. De school, die ons telkens ook zegt dat de deur voor ons open staat als we iets willen vragen. En zo is er een hele lijst van mensen die Félien tot een hoger niveau brengen. Zichtbaar of onzichtbaar. Al van bij het begin, of soms maar een kleinere periode. Er zijn al veel mensen in en uit ons leven gegaan. Die met veel liefde en passie Félien hebben ondersteund, tot op een punt dat hun taak volbracht was en we verder gaan zonder hen. En het doet soms pijn om afscheid van hen te nemen, want je wil niet gewoon ‘Merci en salut!’ zeggen alsof je ze erna zal vergeten. Ze blijven toch een stukje in onze gedachten. Want zulke mensen doen hetgeen ze doen met hun hart. En dat hart is vaak groot met een gouden randje. En wij zijn ze daar permanent dankbaar voor.

Om de twee jaar is er de Kangoeroe-beurs. Een beurs waar alle mogelijkheden tot ontspanning voor kinderen met een beperking samen op één plek worden samengebracht. Daar staan veel mensen met dezelfde passie en liefde. Er komen voornamelijk bezoekers op af die op detzelfde limieten stoten als wij. En we zijn allemaal op zoek naar hetzelfde, een kans om even te vergeten wat we niet kunnen, maar te genieten van wat wel kan. Er zijn tal van organisaties die zich inzetten hiervoor. Zowel op vrijwillige basis als op professioneel vlak. En voor verschillende vormen van beperking.

Voordien stond ik wat weigerachtig tegenover zo’n beurzen. Ik zag het als een plek waar je overstelpt zou worden met vertegenwoordigers van bedrijven die je allerlei dure materialen laten aansmeren. Die inpikken op de onwetendheid van de mensen en zo je rond hun vinger draaien om zo de koop binnen te halen. Ook zag ik het als een plek waar je geconfronteerd wordt met de situaties van anderen. En ik was daarbij misschien ook een beetje bang om het gevoel te krijgen dat wij geen recht hadden van klagen. Dat Félien haar beperking in feite maar miniem is in vergelijking met andere gezinnen. En we, door onze aanwezigheid alleen al, een plek opeisen waar iemand anders meer nood aan heeft. Ook al is er een wel een zwaar gewicht die we dragen. Maar doordat we zelf echt een nood hadden aan een vorm van ontspanning met Félien, raadde Nele, onze kinesiste, deze beurs wel aan. En zijn we er toch naartoe geweest. De beurs was gratis, mits inschrijving. Ik zette m’n twijfels en angst opzij, en gaf het een kans.

Bij het binnenkomen alleen al werd je persoonlijk onthaald en kreeg je al een tote-bag met interessante folders en brochures. We gingen door naar de grote zaal. Overdonderd waren we wel, maar het was er sfeervol aangekleed en het gaf je een onmiddellijk het gevoel dat we er mochten zijn. Er waren standen met mobiliteitsproducten zoals driewielers, fietsen, rolstoelen,… Er waren sportclubs, vakantie-huizen, organisaties met praatgroepen, er was een gaming-zone, verschillende soorten vakantiekampen, prikkelarme zones en instanties die een prikkelarme zone kunnen creëren bij je thuis,… Alles wat rust en genot kon brengen voor wie wat extra hulp nodig heeft, was er aanwezig. Ik heb er men ogen uitgekeken. En er zijn enkele mooie gevolgen uit ons bezoek gevloeid.

Als eerste hebben we er kennisgemaakt met Yieha. Een inclusieve jeugdbeweging waar kinderen met een beperking worden samengebracht met kinderen zonder beperking. Het is een prachtige jeugdbeweging vol vrijwilligers en moni’s die samen met kinderen van 5 tot 18 jaar activiteiten doen en tijdens de schoolvakanties een kampje organiseren. Daar hebben we Félien bij aangemeld. Ze heeft het er vorig jaar een jaar lang super hard naar haar zin gehad. Met als kers op de taart een zomerkamp van 7 dagen lang plezier. Dit kan niet zonder deze fantastische mensen. Big love voor Yieha!

Daarnaast hebben we op de beurs ook het geluk gehad om er een rolstoel-bakfiets uit te testen. Zowel Kenneth als ikzelf maken heel graag eens een fietstochtje in de zomer. Tot op een gegeven moment konden we dit nog doen met onze fietskar, of kon Félien nog in het kinderzitje achterop zitten. Maar na een bepaalde leeftijd was het niet meer mogelijk. Ze werd te groot dus het fietszitje was geen optie meer. Ook de fietskar was ergonomisch zowel voor haar als voor ons een aanslag op ons lichaam en daarbij ook niet helemaal veilig meer. Félien was toen al bijna 6 jaar. Een leeftijd waarbij je normaal wel al zelf met de fiets kan rijden. Félien had daarvoor haar driewieler. Enkel kan ze dit niet zo lang volhouden, en gaat ze op wandelsnelheid vooruit. Ook als we onderweg ergens wilden halt houden, hadden we geen rolstoel. Dus zaten we met een probleem. We hadden al info opgezocht in verband met een rolstoel-plateaufiets waarbij de rolstoel op een plateau vooraan de fiets word geplaatst. Maar het prijskaartje viel niet mee, en hield ons weeral tegen. Op de kangoeroe-beurs stond een stand van een fietsenhandelaar met een rolstoelbakfiets. Dit was het. Hiermee konden we eindelijk terug fietstochtjes maken als gezin. De bakfiets was voorzien van een oprijvlak, was voldoende ruim, en had extra tools om de rolstoel veilig vast te zetten tijdens het rijden. Er was ook een klein bankje aanwezig zodat broer mee in de bakfiets kon vervoerd worden samen met zus. De perfecte oplossing voor ons en we waren instant verliefd op de fiets. Het prijskaartje van de bakfiets was ongeveer hetzelfde als die voor een plateaufiets. En dat deed ons letterlijk en figuurlijk pijn. Een slordige €9500.

We wilden de schade op één of andere manier beperken door wat geld bij elkaar te krijgen via acties. Op de autorit naar huis brainstormden we over wat we konden doen. We zouden ontbijtboxen maken, eventueel wafels of pannenkoeken verkopen. We hadden contact opgenomen met een grote supermarktketen en onze vrienden en familie reeds aangesproken met de vraag of ze hierbij een handje zouden kunnen helpen. En al zou de acties slechts een klein deel van het nodige bedrag opbrengen, elke euro zou een euro gewonnen zijn. Dat was de mindset.

Na een weekje hadden we al enkele zaken opgelijst in een excel om een zo goed mogelijk plan op te stellen. Kenneth kwam ook met het idee om een crowdfunding op te starten. Want elke euro is een euro gewonnen. We hadden op zich niet zoveel verwachtingen van de crowdfunding, maar goed. Niet geschoten is altijd mis. Dus Kenneth schreef een tekst met wat uitleg over de situatie met de oproep om een bedrag te storten. Rekeninghoudend met het bedrag dat we wel konden terugkrijgen van het VAPH was voor ons de totale kost van €6500. We hoopten hiervan in totaal toch ergens een €2000- €3000 euro van te recupereren zodat voor ons de kost kon beperkt blijven tot €4500. Dit was onze boodschap die we via de socials hadden verspreid.

Hallo.

Ik ben Félien. Ik ben een vrolijke, lieve meid van 5 jaar oud. In juni wordt ik zelfs 6 jaar!

Toen ik een half jaar oud was werd het voor mijn mama en papa duidelijk dat ik nooit zal kunnen stappen zonder hulpmiddelen. Daardoor zit ik in een rolstoel. Maar ik ben hier al heel behendig mee!

Tot nu genoot ik in de zomer van de fietsritjes met mijn ouders. Maar helaas ben ik nu écht te groot voor het kinderzitje. En als ik al mee zou raken ben ik gekluisterd aan de fiets. Dit vind ik niet leuk.

Ik zou graag met mijn mama, papa & broer terug genieten van leuke familiemomentjes en uitstapjes met de fiets. En met deze fiets kan ik mee met mijn rolstoel, en als we ergens stoppen ben ik toch weer zelfstandig en mobiel! Ik heb deze fiets al eens getest op een beurs en ik heb hier zo van genoten.

Helaas kost zo'n fiets meer dan 9300 EUR. en daarvan krijgen we maar 2800 terug. Dus, zo oneerlijk als het is, kost dit veel centjes voor mijn mama en papa.

Kunnen jullie mij helpen door een kleine bijdrage te doneren? Zodat ik tijdens mooi weer terug kan genieten van uitstapjes met de fiets? Alle beetjes helpen!

Ik zou jullie zo dankbaar zijn.

Delen is ook zeer lief.

Lieve lieve groetjes, Félien Scharmin

Toen ging het pijlsnel. Van zodra het online kwam ging de teller omhoog met een snelheid dat we niet hadden verwacht. Met bedragen die hoger waren dan we hadden verwacht, uit allerlei hoeken en kanten. We kregen via messenger ook een berichtje van een lokale vereniging namelijk ‘Pompiers met een hart’. Zij doen elk jaar een braadworstenverkoop op de kermis waarbij ze de opbrengst schenken aan een goed doel. Ze hadden de actie ook zien passeren en wilden ook een bijdrage leveren. We wisten niet waar we het hadden. Na amper vier dagen waren we aan het bedrag van €6500 geraakt. Omdat we ook geen winst wilden halen uit de actie hebben we de crowdfunding dan ook direct stopgezet toen we de kaap hadden bereikt. En dit was geen verkeerde inschatting want nadien kregen we nog berichten van mensen die nog wilden storten maar dat het niet meer lukte. Met andere woorden, ons netwerk was groter en veel warmer dan we zelfs hadden durven dromen. Dus voor alle mensen die een bijdrage hebben gegeven aan onze fiets zeggen wij: VAN HARTE BEDANKT! Jullie zijn de max!

De fiets was een volledig nieuw concept van fabrikant. Bij de levering kregen we te horen dat we het allereerste model ooit mochten in ontvangst nemen. Het maakt deze fiets extra speciaal. Ondertussen hebben we al van enkele gezinsuitstapjes genoten met ons vier. Telkens geeft het een heel speciaal gevoel dat dit werkelijk is gebeurt. Dat we werkelijk terug kunnen genieten van een fietstocht met de zon op de huid, de wind in onze haren en met onze kindjes mee. Een echte zaligheid.

Het leven kan hard zijn maar de mensheid kan daarentegen ook zo zacht zijn. Het is iets wat wij nooit zullen vergeten en altijd met veel liefde en dankbaarheid aan zullen terugdenken. En de kangoeroebeurs zullen we zeker nog eens meepikken in de toekomst.