De eerste muur

Al anderhalf jaar waren we bezig met onze weg te vinden in deze nieuwe onbekende situatie. En wat me het meest is bijgebleven van die periode, is hoe hard je zelf moet gaan onderzoeken waar je rechten en plichten liggen. Zowel ik als Kenneth hadden geen ervaring met speciale zorgen, over wat er bestaat en wat er beschikbaar is.

De thuisbegeleiding probeert je wel op weg te helpen waar mogelijk, en je te helpen je met de vragen die je hebt. Maar je moet wel zelf weten wat er is voordat je er naar kan vragen en voordat ze je hierbij begeleiden. Wat ook logisch is natuurlijk.

Het is hier in België een wirwar aan regels en voorzieningen, elk met hun eigen voorwaarden en aanvraagprocedures. Enkele gaan automatisch, maar er zijn veel zaken die enkel in gang komen als je de aanvraag indient. En kan je in alle soorten mogelijkheden nog een weg vinden in waar je recht op hebt en waar niet? We hebben al veel soorten voorzieningen en tegemoetkomingen mislopen waar we recht op hadden, maar waar we het bestaan niet van wisten.

Je krijgt hier in Vlaanderen ook gewoon stress omdat je nooit zeker bent of je alle mogelijkheden hebt doorspit. Het gaat niet om alleen om het geld, maar je wil toch enkel dat je kind de beste ondersteuning krijgt, zonder dat je zelf daardoor tenonder moet gaan.

Maandelijks, wekelijks, of misschien zelfs dagelijks lopen we nog tegen muren aan. Iedereen loopt in z'n leven tegen muren aan. Deze spreekwoordelijke muren kunnen groot of klein zijn. Ik herinner me nog, toen Félien een 6-tal maanden oud was, ik met haar eens naar de supermarkt ging. Ik vond het gesleur met de maxi-cosi in de winkelkar zo'n gedoe, tewijl Félien wel al in een grotere autostoel zat. Ik dacht ik laat de maxi-cosi eens thuis en steek haar gewoon in het kinderzitje van de kar. Dan kan ik ook wat meer meenemen dan anders. Ik ondersteun haar wel wat als ze wat dreigt om te vallen. Dom idee natuurlijk. Félien had totaal nog geen rompcontrole waardoor ze constant ondersteuning nodig had, anders zou ze uit het zitje vallen. Probeer dan maar ook eens de boodschappen vanuit het schap in de kar te leggen. Na wat gesukkel moest ik het anders aanpakken, want dit werkte niet natuurlijk. Maar in de kar zat al wat koopwaar dus was het ook geen optie om terug naar huis te gaan om de maxi-cosi te halen. Ook zou de supermarkt tegen die tijd reeds sluiten en ik had nog eten nodig voor die avond. Ik had gelukkig wel een curverbox mee naar binnen. En het beste wat in me kon opkomen was om Félien in de hoek van de curverbox te zetten en verder te gaan. Het zag er ook echt zielig uit. Zij in de hoek van de curverbox, waar ze niet in kon bewegen, bedolven onder koopwaar. Ik voelde me nagekeken en zo beschaamd. Wat ben ik eigenlijk aan het doen? Wat een triestige moeder ben ik eigenlijk. Ik zweer het je, ik kon terplekke beginnen janken. De kassierster kon ook niet ophouden met staren naar Félien terwijl ik de kar aan het ledigen was op de transportband. Ze maakte er zelfs een opmerking over naar me. Ik kwam rood en wilde zo snel mogelijk weg. Toen ik uiteindelijk in de auto zat ben ik beginnen wenen. Had ik toen reeds geweten wat we nu wisten, had het helemaal anders gelopen.

Maar dit zijn op zich kleine muren. Ze doen ook veel pijn, maar het volgende uur sta je er weer. Moeilijker zijn de muren die je echt een terugslag geven. En mijn eerste muur kwam in februari 2021. De koop en verkoop van ons huis in Izegem was rond en wegens de afschaffing van de woonbonus, waar we wel recht op hadden bij de aankoop van ons eerste huis, hadden we gewerkt met een pandwissel. Dit op aanraden van de notaris en de makelaar. En terecht ook, hé! Het was inderdaad de beste optie. Enkel was er niemand die ons vermeldde dat dit ook met een kostenplaatje kwam van enkele duizenden euro's. Enkele duizenden euro's die we hard nodig hadden en waar we geen rekening mee hadden gehouden in ons budgetplan. Om onze laatste spaarcentjes te zien opgaan in rook, in iets ontastbaars, dat kwam hard aan. Dit samen met onze poes Schurk die enkele maanden na de verhuis ineens niet meer thuiskwam, was voor mij een breekpunt. Ik voelde me sukkelen in een depressie. Ik wist niet meer waarom we nog zo hard ons best aan het doen waren. Alles werd ons ontnomen, waar we zo hard voor gewerkt hadden. En we hadden niets verkeerd gedaan. We waren goede mensen, die braaf alles betaalden en flink elke dag gingen gaan werken om daar ook het beste van onszelf te geven. Het hoofd zat vol. Ik heb toen even moeten recupereren. Ik had tijd nodig om alles een plaats te geven. Verder te rouwen om het leven dat ons niet was gegund. En proberen zo veel mogelijk vreugde te scheppen in waar we wel mee gezegend waren. Een prachtig gezin, met een strijdlustige dochter die door alle therapeuten, begeleiders en ondersteuners zo graag gezien was. Een echtgenoot die mij steunt, ondersteunt en overneemt waar nodig. En familie en vrienden die er ook voor ons waren. Na enkele maanden wilde ik het werk hervatten. Maar op een manier waardoor ik meer tijd kon nemen voor mezelf. Ik stelde de vraag bij mijn werkgever of ik 4/5e kon terugkomen. Dat was geen optie. Wat ik zelf tot de dag van vandaag moeilijk kan begrijpen. Want had ik toen geopteerd om ouderschapsverlof op te nemen, gevolgd met tijdskrediet, gingen ze daar op zich niet veel tegen kunnen doen en had dit hetzelfde effect. Maar ik wilde zoiezo ook een andere weg inslaan naar een meer administratieve job. Ik ben toen eind juni gestart bij Dienstenaanhuis, nu bekend als Daenens, als coördinator. En in een 4/5e regime.

Knutselen als therapie