Broertje Wout (Deel 3/3)

Hier is het laatste deel van dit verhaal. Bedankt om dit te lezen. Het doet me veel deugd te zien dat velen ons verhaal willen lezen. Ik hoop dat het je in een manier kan helpen. Al is het omdat je het zelf hebt doorstaan, of je misschien voor de keuze staat, of omdat je ons beter wil leren kennen.

Dit laatste deel is meer een eigen verhaal. Niet over Félien zelf of over hoe de situatie een effect had op ons gezin. Een deel, onrechtstreeks wel te maken met de situatie, maar vooral waar ik persoonlijk op botste en het even wil uitschrijven. Want naast alle zaken dat door het verdomde syndroom veroorzaakt wordt, hebben we, zoals iedereen, ook nog andere shit op ons pad.

Nadat we het goede nieuws van de vlokkentest hadden ontvangen, was er een hele zware last van onze schouders gevallen. Een last die stressvoller was dan we hadden verwacht. En tijdens het eerste trimester tot aan het telefoontje had ik nog steeds niet door welk gewicht er op onze schouders lag. Zoals ik eerder zei, je blokt het zo veel mogelijk af en probeert zo emotieloos mogelijk om te gaan met de zwangerschap. Een beschermingsinstinct, vermoed ik? Eenmaal de last dan effectief wegviel, viel die muur ook neer en werd ik overspoeld met al wat ik tegengehouden had. En ik moet toegeven, ik ben veel gevoeliger voor deze dingen dan ik mezelf wou geven. Het kwam allemaal los de periode nadien. Ik weende veel en op onverwachtte momenten.

Ik durfde wel meer en meer echt na te denken over hoe het zou zijn met een broer er bij. En dat broer ook effectief zou komen drong toen pas binnen. Ineens begon ik na te denken over obstakels die we zouden trotseren. Obstakels waar ik eerst nog nooit bij stilgestaan had. Bijvoorbeeld: hoe ga ik Félien de eerste maanden naar school of opvang brengen zolang hij niet naar de creche kon? Ik kon niet én een rolstoel én de wandelwagen tegelijk voortduwen. Hoe kunnen we de wandelwagen én de rolstoel tegelijk in de auto krijgen? Zullen we dan geen uitstappen met ons 4 kunnen doen, of enkel als we met 2 auto’s zouden gaan? Of erger, wat als de dokters zich hadden vergist, en hij toch de aandoening had? Of dat hij met een andere zware zorgbehoevende beperking zou geboren worden. Want het onderzoek was specifiek gericht op de afwijking van Félien, en de gekende afwijkingen van de NIPT. Er zijn nog zoveel andere aandoeningen die niet gechecked zijn.

Ik herinner me nog dat ik eens in de wagen naar het werk aan het rijden was en begon onophoudelijk te wenen. De angst stak weer de kop op. Ik wil het geen paniekaanval noemen, ik wil de zaken nu ook niet dramatiseren, maar het was wel een heftig moment. Uiteindelijk hebben we voor de praktische problemen wel in de meeste gevallen een oplossing gevonden. Met een draagdoek bijvoorbeeld. Maar de antwoorden komen ook pas een tijdje nadat de vraag gesteld werd. En het piekeren tijdens de nachten maakte me vermoeid. Ik herinner me ook dat mijn ooglid dagen aan een stuk aan het trillen was. Een neveneffect van de stress en vermoeidheid. Ik wilde heel graag me sterk houden en ik vertelde mezelf dat ik het moest loslaten. Alles was toch oké. Waarom dan nog zo angstig zijn? Ik moet geen drama zoeken in alles en ik moet me niet aanstellen, zei ik bij mezelf. En nu achteraf gezien, was ik wel streng op mezelf.

Aan 6 maanden zwangerschap zat ik op mijn grenzen. Toen we de suikertest moesten opstarten, werd me verteld dat ik geen test kon uitvoeren wegens m’n maagverkleining in 2012. Ik moest een week of 2 mijn suikerwaarden meten na elke maaltijd, en me die twee weken houden aan een suikervrij dieet. Och, dat was me toch wel de druppel. Het was Pasen, overal werd chocolade uitgedeeld bij de vleet. En ik ben een echte snoeper. Gingen ze dit nu ook nog eens afnemen? Moest ik de suikertest uitgevoerd hebben, en het zou effectief aangetoond hebben dat ik misschien zwangerschapsdiabetes had, ja dan zou ik dit beter begrijpen. Maar nu was er nog geen enkele aanleiding. Wout was mooi mee met de curve aan het groeien. Bij zwangerschapsdiabetes zijn de baby’s meestal zwaarder dan gemiddeld. Dus ik voelde me precies gestraft zonder reden. Bij de zwangerschap van Félien had ik toch ook een suikertest gedaan? Die was toen ook oké en Félien is ook met een gezond gewicht geboren. Waarom nu dan ineens dit? Noem me misschien een klager, maar ik was het even allemaal beu. Ik wilde met rust gelaten worden. Ik ben toen in samenspraak met de huisarts en de gynaecoloog voor de rest van de periode thuis gebleven. Ik voelde me wel schuldig naar men collega’s toe. Ik koos precies voor de gemakkelijke weg. Toen ik het vertelde aan mijn leidinggevende dat ik tot aan de bevalling zou thuis blijven, begreep ze niet wat er precies voor zorgde dat het niet meer ging. Ik kon het toen ook niet verwoorden. Pas nu begrijp ik dat het de terugslag was van het eerste trimester. Enkel jammer dat dit niet werd ingezien door anderen. En jammer genoeg had dit ook verdere gevolgen op vlak van mijn carrière.

Liefde tussen broer en zus

De geboorte van Wout heeft natuurlijk ook een effect gehad op ons gezin. Naar mijn mening een voornamelijk positief effect. Alles heeft zijn voor en nadelen en de extra zorg voor Wout kwam er natuurlijk bij. Maar de vreugde, liefde en plezier die we met ons vier kunnen beleven is van onschatbare waarde. Ik vond het spannend om te zien hoe Félien zou reageren met een broertje er bij. Ze had altijd al alle aandacht op haar gehad. En nu zou ze de aandacht moeten delen. Hoe zou ze daarop reageren? Een vraag die bij elk gezin wel wordt gesteld bij de komst van een tweede kindje. Zowel Kenneth als ik hadden ons voorgenomen om de aandacht zo goed mogelijk te verdelen onder ons en geregeld af te wisselen om jaloezie te kunnen tegenhouden. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik weinig jaloezie merk tussen die twee. Félien heeft haar vanaf dag één direct ontfermd als grote zus over haar broertje. Ze durft zelf kwaad zijn op ons als we hem zouden terecht wijzen. ‘Hij mag van mij’ klinkt het dan. En ook Wout zoekt graag de aanwezigheid van Félien op. Ze spelen soms samen in Félien haar kamer, of zetten de living op stelten door in en uit de zetel te springen op een berg kussens die ze samen gegooid hebben. Soms is er eens een stuk speelgoed van Félien dat Wout ook eens wil vastnemen en kan het overgaan tot wat getrek en geduw, maar dat duurt nooit niet lang. Tot nu toe heb ik nog geen enkele spijt gehad voor de keuze om voor Wout te gaan. Mocht iemand mij net na de zwangerschap gevraagd hebben, had je dezelfde keuze gemaakt nu je alles weet, had ik waarschijnlijk neen gezegd en gekozen voor de IVF behandeling. Op dit moment, 3 jaar later, blijft het toch een moeilijke keuze. Ik zou terug twijfelen tussen de pest of de cholera. En je weet nooit hoe het zal lopen en welke gevolgen het kan teweegbrengen. Wij hebben het geluk om binnen het jaar al Wout in onze armen te kunnen houden. Maar dit duurt bij velen veel langer, of zelfs niet. Er komen verder geen broertjes of zusjes meer. Ondanks dat Félien al meerdere malen laat weten dat ze er nog drie zussen en een broertje bij wil. Maar voor ons is twee helemaal oké.

https://video.wixstatic.com/video/da883b_e42d8814cfdd4447bd7f283830ab91c4/1080p/mp4/file.mp4

Toen ik men laatste weken zwangerschapsverlof inging, kwam er een interne vacature op mijn werk open te staan als vlinder-coördinator. Dezelfde functie, over verschillende kantoren. Dit was de ideale functie voor mij. Veel afwisseling en ik pas me snel aan in andere situaties. Ik had de nodige kennis en ervaring ook reeds opgedaan. Ik mailde men leidinggevende en solliciteerde ook via de officiële weg voor de vacature. Enkele dagen later was er het personeelsfeest waar ik ook de algemeen directeur aansprak. Hij was degene die de beslissing nam over de aanwerving. Ik zei hem dat ik zeker interesse had. Zowel op het feest, als via de telefoon later werd me beloofd dat ze me hierover zouden contacteren. Ze zeiden dat interne kandidaten altijd eerst op gesprek mochten komen. Ik ken de job ook al, dus een inwerkperiode zou veel korter zijn dan bij een volledig nieuwe aanwerving. Dus ik wachtte… Ik wachtte tot ik 6 weken niets meer gehoord had. Ze hadden me toch beloofd iets te laten weten? Het duurde nu toch heel lang. Ik belde naar de algemeen directeur, en hij zei me snel een gesprek in te plannen. We waren toen eind oktober. Een dag later kreeg ik het voorstel om begin december op gesprek te komen. Oké, er zit duidelijk geen haast bij. Dan is het misschien wel ergens te plaatsen dat het even duurde.

Twee weken later kregen we de een nieuwsbrief in de mailbox. Ik kon men ogen niet geloven. In de nieuwsbrief werd de nieuwe vlinder voor West-Vlaanderen voorgesteld. Een nieuwe medewerker die vanuit een volledig andere sector kwam. Een klets in mijn gezicht. Wat was dit? Waar komt dit ineens vandaan? Ik belde onmiddellijk terug naar de algemeen directeur. De vacature was inderdaad ingevuld. Hij was mijn kandidatuur vergeten. Maar het was hem toch nuttig om het gesprek van begin december nog te laten doorgaan. Men bloed kookte. Hoe kan dit? Waarom zit ik hier elke dag mij 100% te geven om dit terug te krijgen?

Begin december kwam de algemeen directeur zoals afgesproken langs in mijn kantoor voor het gesprek. En met veel sorry’s en excuses dat dit niet had mogen gebeuren. En met het nieuws dat de gestarte vlinder reeds gestopt is. Ze had de functie onderschat. Ik ben toen wel even in de lach geschoten. Er is toch een beetje karma. Vervolgens kwam de vraag of ik nog steeds interesse had in de job. Ik weet hoe de meesten zouden reageren op die vraag: No thanks. Maar ik wou het wel graag. Ik zag het als de volgende stap binnenin het bedrijf waar ik al een tijdje met veel passie en toewijding voor werkte. En ik wist ook dat het werk dat ik leverde, goed was. Dat werd tijdens het gesprek ook bevestigd door hem. Oké, dat laatste was echt een shit-move, maar moet dit dan betekenen dat ik geen kansen meer moet benutten? Wetende wat ik nu weet, had ik beter toch bedankt. Want uiteindelijk kreeg ik enkele maanden later te horen dat de functie niet voor mij was weggelegd. Dit omdat ze denken dat ik de werkdruk niet zou aankunnen. Een tweede klap in het gezicht. Ik kreeg niet de kansen die ik verdiende. En dit waarschijnlijk gebaseerd op het feit dat de emotionele last tijdens mijn zwangerschap werd onderschat of onbegrepen.  

Ik heb toen lang getwijfeld wat ik moest doen. Ik voelde me vastgezet in mijn huidige functie. Ik zag niet onmiddellijk zicht om nog te kunnen groeien binnen het bedrijf. Daarboven was ik zo kwaad. Ik kon mezelf niet meer motiveren om mijn best te doen. De vreugde zat er niet meer in. En na enkele maanden heb ik toch de beslissing genomen om het hoofdstuk daar af te sluiten. Met veel spijt naar mijn collega’s, waar ik wel veel steun en liefde van kreeg.

Ik kreeg snel een nieuwe kans bij het sociaal secretariaat van Liantis. Waar ik de dag van vandaag nog steeds heel graag werk. Ik mocht er aan de slag als klantenadviseur en kreeg er de kans een opleiding Adviseur Payroll te volgen aan SyntraWest. En als kers op de taart, mocht ik er beginnen als vlinder 😉. En met ook zeer lieve collega’s waar ik mezelf kan bij zijn. Deze week kreeg ik daarboven ook het nieuws dat ik geslaagd ben voor de opleiding. Waar een deur zich sluit, gaat een raam open. Of in mijn geval een nieuwe, grotere deur.

En om deze blog met een lach af te sluiten, geef ik je nog een grappig moment mee. De dynamiek tussen de twee waar Wout beter gewend aan wordt. (Geluid aan)

https://video.wixstatic.com/video/da883b_791a71279d0c4a62a04e086c311c19b8/480p/mp4/file.mp4